مدام

آوار می شوند

گام هایم

میان رد پای تو

که هر دم

دور می شوی

و نزدیک

کفش هایم را در می آورم

بهانه ای برای ماندن

پشت سر رد گام هایم

تا دور می رود

کاش گاهی

«من»

می باریدم

به جای باران

وقتی زمینی بودی،

آسمانی دوستت داشتم

افسوس

دستم به آسمان نمی رسید

تا تکه ای از آبی آن را

برایت هدیه آورم

وقتی آسمانی شدی،

باز هم دستم به آسمان نمی رسید...

میان غبار شیشه ی اتوبوس،

صورتکی کشیدم

لبخند می زد

به پهنای همه ی دلتنگی های من

پرواز کرد

نگاهم با کبوتر

تا انتهای آفتاب

زمستان می میرد

قاصدکی می رقصد در باد...

و بهار می آید

می خواهم

دانه ی برف باشم

نرم و آرام،

ذوب شوم

در خودم

حس می کنم

نبض زمین را

با هر قدم که بلند می کنم

و با هر قدم که زمین می گذارم

حتی اگر ماشینی از مقابلم بگذرد

و تمام گل و لای خیابان را

بر سر و صورتم بپاشد،

باز هم حس می کنم

نبض زندگی را که

روی صورتم پاشیده

بالای درخت،

لانه ای تنها

کلاغ رفته بود...