حرف های خط خطی

در دنیایی که دیگر 

تو در آن نیستی، 

باران می بارد 

و من تنها 

به کبوتران سفیدی می اندیشم 

که زیر باران، 

خیس می شوند

دیگر نمی شنوی 

صدای ضجه های باران را 

که از پشت شیشه پنجره  

نام تو را فریاد می کنند؛ 

از بس که در سکوت  

این شب طولانی، 

در این سرمای جان سوز زمستانی، 

فرو رفته ای...  

کاش می دانستم  

پایان این تنهایی 

پایان این سرمای زمستانی، 

کجاست؟! 

کاش می دانستم 

که چگونه بهار گمشده ی درونم را 

بدون تو  

دوباره یافت کنم... 

کاش می دانستم... 

کاش می دانستم.

زندگی، 

تنها نگاه تو بود... 

وقتی مرگ 

در تمام تنم 

جاری می شود